موسيقي نو مشايخي در دانشگاه تهران ؛ارکستر موسيقي نو به رهبري عليرضا مشايخي شامگاه دوشنبه چهار قطعه را در تالار شهيد آويني دانشگاه تهران نواخت. به گزارش ايسنا کنسرت ارکستر موسيقي نو با رهبري عليرضا مشايخي با همراهي يک نوازنده آلماني از گروه «انتگرال» در جمع دانشجويان موسيقي برگزار شد. در آغاز اين برنامه قطعه «سياره کيوان» از ساخته هاي عليرضا مشايخي با همراهي سازهاي کوبه يي، زهي و پيانو و با نوازندگي رزيتا شاکر، حسين پيشکار، مهرداد تيموري، هومن توتونچيان و فرزان فرنيا اجرا شد و در بخش بعدي تکنوازي فلوت مهرداد غلامي با اجراي قطعه «امپرسيون براي فلوت» از ساخته هاي سعيد عليجاني و «در جست وجوي زمان از دست رفته» از ساخته هاي عليرضا مشايخي اجرا شد. در بخش دوم از اين کنسرت قطعه «آواز شماره يک براي ويولا و ارکستر» با تکنوازي ويولن آلتو لعيا اعتمادي و همراهي ارکستر موسيقي نو با ترکيبي از سازهاي ايراني و کلاسيک اجرا شد. در بخش پاياني اين کنسرت که با استقبال تماشاگران روبه رو شد قطعه «کنسرتو براي ساکسفون و ارکستر (متاايکس)» از ساخته هاي عليرضا مشايخي با اجراي «ساکسفون بورکهارت فريدريش» از کشور آلمان و همراهي ارکستر موسيقي نو اجرا شد.

همکاري مسعود شعاري و بهداد بابايي با حسين عليزاده ؛«مسعود شعاري» و «بهداد بابايي» در اجراي تازه قطعه ترکمن اثر حسين عليزاده که با همکاري هوشيار خيام براي ارکستر ساز هاي زهي، دو ساز سه تار و شورانگيز تنظيم شده است، حسين عليزاده را همراهي خواهند کرد. به گزارش «فرهنگ و آهنگ» در کنسرت دي ماه حسين عليزاده و محمد رضا درويشي قطعه ترکمن از جمله آثاري است که در بخش دوم برنامه که به آثار حسين عليزاده اختصاص دارد، اجرا خواهد شد. در اين اجرا علاوه بر بخش زهي ارکستر سمفونيک ناسيونال اوکراين، مسعود شعاري و بهداد بابايي نيز به عنوان نوازندگان سه تار به همراه حسين عليزاده روي صحنه خواهند رفت. در اجراي اين قطعه عليزاده خود نوازندگي شورانگيز را به عهده خواهد داشت.

ما از چه دلخوريم


حسين معززي نيا



چند هفته پيش به يک برنامه تلويزيوني دعوت شده بودم که موضوع آن «ميزان رضايت از زندگي» بود. رسم برنامه اين بود که از افراد متفاوتي دعوت مي شد تا چند دقيقه يي در کنار مجري برنامه بنشينند و درباره نوع فعاليت و رضايت شان از زندگي در حوزه کاري خودشان حرف بزنند. وقتي به استوديوي ضبط برنامه رفتم، به مجري برنامه که از دوستانم است گفتم تو که مرا مي شناسي و مي داني مصداق مناسبي براي يک آدم راضي از زندگي به حساب نمي آيم، پس چه کاري است که بين اين همه آدم از من دعوت کرده اي؟ گفت؛ خب، مي توانيم درباره همين حرف بزنيم و پرسيد فکر مي کني مي تواني به طور فشرده براي مخاطب برنامه توضيح دهي که چرا تمام نوشته هاي اخيرت پر از گله و شکايت و ناخرسندي است و چه مشکل داري. کمي فکر کردم و گفتم خب، از جزئيات که بگذريم و موارد جداگانه يي را که در هر يادداشت به آنها اشاره مي شود در نظر نگيريم، يک مساله کلي وجود دارد؛ اغلب مردم ما، يعني شايد اکثريت قريب به اتفاق مردم کشور به يک زندگي خط کشي شده و مرزبندي شده عادت کرده اند. به اين معنا که شغل مشخصي دارند که هر روز مدتي از وقت شان را صرف آن مي کنند، بعد از فراغت از اين شغل به سراغ زندگي شخصي شان مي روند و به علاقه هاي خصوصي يا امور خانوادگي مي پردازند و در زمان مشخصي هم مي خوابند و خلاصه کم و بيش همان تقسيم بندي مشهور هشت ساعت کار، هشت ساعت اوقات فراغت و هشت ساعت خواب را رعايت مي کنند. در اين نوع زندگي مي شود فشارهاي هر بخش از زندگي روزانه را در بخش ديگر جبران کرد، يعني اگر کسي از محيط کاري اش ناراضي است و وضعيت شغلي اش را نمي پسندد، بعد از فراغت از کار به کلي زندگي متفاوتي را تجربه مي کند و با پرداختن به دغدغه هاي مورد علاقه اش خودش را تسکين مي دهد يا بر عکس، اگر از محيط زندگي خصوصي اش دلزده است، در ساعات اشتغال به کار فضاي ديگري را تجربه مي کند و دلبستگي هايش را در آنجا دنبال مي کند. بعضي ها هم ممکن است دغدغه ذهني شان به کلي متفاوت با الزامات کار و زندگي شان باشد و چه در محيط کار و چه در ساعات ديگر، فقط براي خلاص شدن از اقتضائات شغلي يا توقعات خانوادگي، بدون توجه و تمرکز، سر و ته کاري را هم بياورند و با اشتغالات ذهني شان خوش باشند. اما زندگي ما اين نوع تقسيم بندي ها را ندارد؛ شغل ما همان زندگي مان است و زندگي مان همان شغل مان. دغدغه هاي ذهني مان همان است که در حرفه مان بازتاب بيروني پيدا مي کند و حوادث بيروني تبديل به دغدغه هاي ذهني مان مي شود. محيط زندگي خصوصي مان به همان دغدغه هايي اختصاص دارد که در کارمان منعکس مي شود و نتايج حاصل از کارمان مستقيماً وارد زندگي خصوصي مان و حتي خواب ها و روياهاي شبانه مان مي شود. بنابراين زندگي شبانه روزي مان يک تکه و يکسره است؛ وقتي اوضاع عمومي فرهنگ و هنر بحراني و نا بسامان باشد، ديگر نقطه يي در زندگي مان پيدا نمي کنيم که آسيب نديده باقي مانده باشد. وقتي وضع نشر کتاب خراب است، من هم از تبديل دغدغه هايم به کتاب و تحويل دادن آن به ناشري که با رغبت حاضر به چاپش باشد محروم مي شوم، هم کتاب هاي خوب در بازار پيدا نمي کنم که بخوانم، هم بايد قيافه افسرده دوستانم را تماشا کنم که کتاب هايشان به سرانجامي نرسيده است. وقتي وضع سينما خراب است نه فضاي سالمي مي بينم که خودم وارد فعاليت فيلمسازي شوم و لذتش را ببرم، نه فيلم جذابي براي تماشا پيدا مي کنم که با شوق و علاقه منتظر اکرانش بمانم و از تماشايش لذت ببرم، نه در ميان دوستان سينماگرم يک آدم سرحال و خوشحال و راضي پيدا مي کنم و نه مي توانم در اين فضاي ناسالم و بيمار يک نقد فيلم متعارف بنويسم و از هزار جور سوءتعبير و واکنش هاي نامعقول در امان بمانم. وقتي وضع تلويزيون خراب است، نه خودم مي توانم با آسودگي طرح هايي را که دوست دارم پيشنهاد دهم و برنامه هايي را که مي پسندم بسازم و نه مي توانم اين چيزهايي را که پخش مي شود ببينم و حرص نخورم. وقتي شرايط نشريات و مطبوعات خراب است، نه حاضر مي شوم پيشنهاد شخص يا موسسه يي را براي سردبيري يک نشريه به شکلي که مورد علاقه ام است، بپذيرم چون مي دانم در عمل به جايي نخواهيم رسيد و نه چهار تا مجله جذاب براي خواندن پيدا مي کنم و نه مي توانم با خيال راحت همان چيزي را که به دغدغه ام تبديل شده بنويسم و به مطبوعات بدهم، چون مي دانم که آنها هم هزار جور گرفتاري دارند و هر لحظه در آستانه تعطيلي قرار دارند و بايد رعايت صد جور ملاحظه عجيب و غريب را بکنند. خب، در چنين شرايطي تفکيکي بين شغل، زندگي و فراغت ما وجود ندارد؛ همه آنچه در زندگي مان مي گذرد به هم پيوسته است و بر همديگر تاثير مي گذارد. اينها را گفتم و دوستم پذيرفت و گفت بحث خوبي است و پيشنهاد داد جلوي دوربين درباره همين ها حرف بزنيم، اما در نهايت اوضاع به شکلي پيش رفت که درباره چيزهاي ديگري حرف زديم و مجالي براي طرح اين بحث ها فراهم نشد تا حداقل توضيحي درباره وضعيت زندگي آدم هاي فرهنگي اين کشور داده باشم و درباره بعضي از دلايل ناخرسندي مداوم آنها حرف بزنم.

برگزاري اولين اکسپوي عکس ايران
استادان و پيشکسوتان عکاسي و هنرمندان سينمايي ايران به جمع شرکت کنندگان در اولين اکسپو (نمايشگاه فروش آثار) عکس ايران که توسط موسسه فرهنگي-هنري صبا برگزار مي شود، پيوستند. به گزارش ايسنا طبق اعلام روابط عمومي اين مرکز در نخستين نمايشگاه فروش آثار عکس ايران که آبان ماه در موسسه فرهنگي-هنري صبا گشايش خواهد يافت، نام بسياري از هنرمندان به چشم مي خورد. در ميان پيشکسوتان عکاسي نام هايي چون کاوه گلستان، آلفرد يعقوب زاده، محمد فرنود، محمود کلاري، جمشيد بايرامي، فخرالديني، حسين پرتوي، افشين شاهرودي، نصرت الله کسرائيان، مريم زندي، نيکول فريدني و... به چشم مي خورد و در ميان چهره هاي سينمايي ايران نيز عباس کيارستمي، نيکي کريمي، رضا کيانيان، فريبرز عرب نيا، يارتاياران و... از جمع شرکت کنندگاني هستند که بسياري از آثار خود را در قالب عکس براي اولين بار در اين نمايشگاه عرضه خواهند کرد. گفته مي شود؛ اولين نمايشگاه بزرگ فروش آثار عکاسي ايران، با هدف رونق بخشي به اقتصاد هنر در نگارخانه هاي موسسه فرهنگي-هنري صبا گشايش مي يابد.

با حضور جعفر والي، محمود دولت آبادي و محمد علي کشاورز
تماشاخانه سنگلج دوباره زنده شد


مراسم جشن 43سالگي تماشاخانه سنگلج و همچنين ثبت آن در فهرست ميراث ملي کشور، دوشنبه ششم آبان ماه با حضور بزرگان عرصه تئاتر و هنر ايران برگزار شد. به گزارش مهر، اتابک نادري مدير تماشاخانه سنگلج ضمن خوشامدگويي به حاضران در مراسم گفت؛ هنرمندان گرامي به سنگلج پير خوش آمديد. بازسازي سنگلج ظرف شش ماه انجام شد و ما ميزبان دو جشنواره تئاتر فجر و جشنواره بين المللي عروسکي بوديم. وي اظهار داشت؛ موضوع نگران کننده در اين دوره اين است که داشته هاي خود را در گذر زمان از ياد مي بريم. فرهنگيان و هنرمندان بايد اين ذهنيت را تصحيح کنند. سنگلج عتيقه يي گرانبهاست که روز به روز بايد به آن بها داده شده و گذشته يي گرانبهاست که بايد به نسل آينده منتقل شود. وي در بخش پاياني سخنان خود تاکيد کرد؛ سنگلج را باور کنيم. سنگلج داراي پتانسيل هاي بالاي تئاتر حرفه يي است و اگر به دست فراموشي سپرده شود اين هنرمندان خواهند بود که آن را فراموش مي کنند. پس بياييد فراموشش نکنيم. سپس جعفر والي بازيگر با سابقه سينما، تئاتر و تلويزيون در ميان تشويق حاضران روي صحنه حاضر شد و يادداشتي را از زبان تماشاخانه سنگلج براي حاضران قرائت کرد. وي در ادامه يادآور شد؛ يادم است وقتي براي آخرين بار که پرده سالن کنار رفت و من به عنوان بازيگر در انتهاي نمايش در مقابل تماشاگران تعظيم کردم، 32سال پيش بود و حال بعد از 32سال ديگر باز روي اين صحنه حاضر شده ام. ما سال هاي سال در اينجا به معناي واقعي زندگي کرديم. وي افزود؛ چه شورها، هيجان ها، نگراني ها و شوق هايي داشتيم. نمي دانم چرا فروکش کرد. اين سالن خرابه يي براي زباله هاي اهالي محل بود. نازنين مردي به نام باباييان اينجا را ساخت و به تئاتر و بچه ها، جوانان و انسان هاي برومند تئاتر هديه کرد. ما بعد از سال ها بي خانماني، يک چهار ديواري پيدا کرديم و ذوق و شوق زيادي به ما دست داد تا براي اولين بار با بهترين ها اولين جشنواره تئاتر کشور را راه انداختيم. اولين آثار بزرگاني چون غلامحسين ساعدي، بهرام بيضايي و اکبر رادي در اين سالن به صحنه رفت. والي در بخش پاياني سخنان خود اظهار داشت؛ دوستان، شما تئاتري هستيد. اميدوارم روزي اين ذوق و شوق را دريابيد و اگر دريافته ايد قدر آن را بدانيد. اميدوارم اين تئاتر متروکه و انباري نشود يا تبديل به بنايي مرتفع نشود. بگذاريد اين چراغ روشن مانده و نام تئاتر ارزش والاي خود را حفظ کرده و جوانان آن را توسعه دهند. ديگر سخنران اين جشن، داريوش مودبيان بود که درباره تاريخ تماشاخانه سنگلج از ديدگاه پژوهشي صحبت کرد. محمود دولت آبادي يکي ديگر از هنرمنداني بود که حضورش روي صحنه شور و حال خاص به مراسم داد. او ضمن ابراز خوشحالي از حضور در اين مراسم گفت؛ از حافظه دوستان، از سرور دوستان و همچنين سماجتي که احساس مي کنم در وجود يکايک دوستان قديم خودم هست تشکر مي کنم.عضو گروه تئاتر ملي يادآور شد؛ اين تاخيرات باعث شد برخي از دوستان به ناچار براي گذران زندگي در آثار ملودرام امروزي در تلويزيون حاضر شوند. برخي اوقات که دوستان خود را روي صحنه تئاتر نمي بينم و آنها را در اين گونه آثار مي بينم افسوس مي خورم. اما اين امر دست دوستان عزيزم نيست و جزيي از تاريخ است. نمي دانم اين تئاتر چه اشکالي داشت که بايد مدتي تعطيل مي شد. دولت آبادي ادامه داد؛ من به عنوان يک انسان بايد دست و دلم در جايي بلرزد. يکي از چيزهايي که من پايم در مقابل آن سست مي شود تئاتر است. يک اصلي بايد در زندگي انسان ايراني وجود داشته باشد و آن را فراموش نکند. آن اصل صبوري و سماجت است. اميدوارم دوستانم را در اجراي نمايشي پيراسته به دور از ملودرام هاي کنوني روي صحنه ببينم و به معناي واقعي به تماشاي تئاتر بيايم. وي در بخش پاياني سخنان خود با اشاره به شکل گيري بهترين دوستي ها در تئاتر و با اشاره به بازي در نمايش «چوب به دست هاي ورزيل» به کارگرداني جعفر والي و حضور در نمايش «پهلوان اکبر مي ميرد» عباس جوانمرد و نمايش «عروسک ها»ي بهرام بيضايي، به ذکر خاطره يي از نمايش «پهلوان اکبر مي ميرد» و عباس جوانمرد پرداخت. محمدعلي کشاورز بازيگر سينما، تئاتر و تلويزيون نيز با اشاره به زحمات دکتر فروغ در راه اندازي دانشکده هنرهاي دراماتيک و همچنين تماشاخانه سنگلج، از زحمات تمامي عوامل پشت صحنه تماشاخانه سنگلج تشکر و قدرداني کرد. يکي از برنامه هاي ويژه جشن 43سالگي تماشاخانه سنگلج تقدير از علي اصغر ريسه پيشکسوت ساخت دکور در اين تماشاخانه و جهانسوز فولادي اولين صدابردار سنگلج بود. بهمن مفيد، سعدي افشار، آناهيتا همتي، حسين مسافرآستانه، فردين خلعتبري، نصرالله قادري، منيژه محامدي و بسياري از هنرمندان ديگر از حاضران در جشن 43سالگي تماشاخانه سنگلج بودند.