قصه های کودکانه

شهری بود که همه چیز در آن ممنوع بود
یك روز بزرگان شهر دیدند كه ضرورتی وجود ندارد كه همه
چیز ممنوع باشد و جارچی‌ها را روانة كوچه
و بازار كردند تا به مردم اطلاع
بدهند كه می‌توانند هر كاری دلشان می‌خواهد بكنند....
و چون تنها چیزی كه ممنوع نبود بازی الك دولك
بود، اهالی ‌شهر هر روز به صحراهای اطراف می‌رفتند و اوقات خود را با باری
الك دولك می‌گذراندند.
و چون قوانین ممنوعیت نه یكباره بلكه به تدریج و
همیشه با دلایل كافی وضع شده بودند، كسی دلیلی برای گلایه و شكایت نداشت و
اهالی مشكلی هم برای سازگاری با این قوانین نداشتند.
سال ها گذشت. یك
روز بزرگان شهر دیدند كه ضرورتی وجود ندارد كه همه چیز ممنوع باشد و
جارچی‌ها را روانة كوچه و بازار كردند تا به مردم اطلاع بدهند كه می‌توانند
هر كاری دلشان می‌خواهد بكنند.
جارچی ها برای رساندن این خبر به مردم،
به مراكز تجمع اهالی شهر رفتند و با صدای بلند به مردم گفتند:”آهای مردم!
آهای ... ! بدانید و آگاه باشید كه از حالا به بعد هیچ كاری ممنوع نیست.”
مردم
كه دور جارچی ها جمع شده بودند، پس از شنیدن اطلاعیه، پراكنده شدند و بازی
الك دولك شان را از سر گرفتند.
جارچی ها دوباره اعلام كردند:
“می‌فهمید! شما حالا آزاد هستید كه هر كاری دلتان می‌خواهد، بكنید.”
اهالی
جواب دادند: “خب! ما داریم الك دولك بازی می‌كنیم.”
جارچی ها كارهای
جالب و مفید متعددی را به یادشان آوردند كه آنها قبلاً انجام می‌دادند و
حالا دوباره می‌توانستند به آن بپردازند.
ولی اهالی گوش نكردند و
همچنان به بازی الك دولك شان ادامه داند؛ بدون لحظه‌ای درنگ.
جارچی ها
كه دیدند تلاش شان بی‌نتیجه است، رفتند كه به اُمرا اطلاع دهند.
اُمرا
گفتند: ”كاری ندارد! الك دولك را ممنوع می‌كنیم.”
آن وقت بود كه مردم
دست به شورش زدند و همة امرای شهر را كشتند و بی‌درنگ برگشتند و بازی الك
دولك را از سر گرفتند.
برگرفته از كتاب شاه گوش می‌كند - انتشارات
مروارید چاپ اول 1382
منبع: dibache.com / برگردان: فرزاد همتی و محمد
رضا فرزاد