برداشت امروز

بدون عشق زندگی کردن سخته

هیچ چیز باارزشی آسون بدست نمی یاد
هیچ چیز !
این واضحه
اما اگه چیز باارزشی آسون بدست اومد ، انتظار از دست دادنش صد در صده .

بسیاری از مشکلاتی که گاهی با اونها رو برو میشم فراموش کردن اصل تجربه است .
الان فهمیدم اگر کسی تجربه داشته باشه بسیار عاقلانه و منطقی به زندگی و برنامه هاش نگاه می کنه در صورتی که خامی و عدم تجربه باعث تصمیمات عجولانه و خودخواهی های غیر طبیعی میشه
باید سعی کنم جایی که اشراف ندارم از تجربه و فکر دیگران استفاده کنم

از خودم تعجب میکنم که چرا اول راه وایسادم و به جاده نگاه میکنم اما قدمی بر نمی دارم
باید پیش برم تا بتونم رویاهام رو تعبیر کنم
مثل "سانتیاگو" تو داستان کیمیاگر شدم، وقتی که نمی تونست از گوسفنداش دل بکنه و به دنبال افسانه ی شخصی اش بره

فرصتهای بسیار با ارزشی را از دست داده ام فرصتهایی که شاید دیگر به آن نرسم . خیلی حماقت کرده ام خیلی

کاش این قدر خود خواه نبودم
کاش خودم را مهار می کردم

من برداشت امروز ام این بود
که برای وقتم اصلا ارزش قائل نیستم
و باید بیش از اینها به زمان فکر کنم

وجود حقیقی انسانها رو رازها شون میسازه ،
ویژگی راز هم اینه که پنهانه ،
پس نباید از یک انسان عاقل و بالغ انتظار این رو داشت که حقیقت اش رو آشکار کنه
حقیقت تلخه ، باید با دروغ آشکار ساخت

امروز تو ترافیک یه بچه از پشت شیشه عقب ماشینشون منو تماشا می کرد . بچه قشنگی بود
ناز
تپول مپولی
سفید
هنوز چشمای درشتش تو ذهنمه
الان با خودم می گم همه ما یه زمانی خیلی ناز بودیم
آیا هنوز هم ناز و دوست داشتنی هستیم ؟

تنهائی

وقتی که در مسیر قصد رسیدن به مقصد رو داشته باشی
زندگی بدن شک راه و مسیر درست رو برات آشکار میکنه و نشونت میده
اما این زندگی بازی های زیادی داره ، راه هاش رو به آسونی نشونت نمی ده
،نکته هم همینجاست
برای اینکه بتونی مسیر رو طی کنی ناگزیری که آزمایشها وبازی ها رو طی کنی
اگه قاعده ی بازی رو یاد گرفتی وآزمایشها رو گذروندی یکی یکی راه رو بهت نشون میده و این تا انتهای رسیدن به مقصد ادامه داره
حداقل از این میشه خوشحال بود که بعد این بازیهای سخت یه قدم جلو رفتیم
(البته امیدوارم)

تو یه قسمت از کتاب "مکتوب" پائولو کوئیلو اومده :
تصمیم های خداوند اسرار آمیز ، اما همواره به سود ماست

گاهی میتونم به راحتی نخ هایی رو که به جسم و روحم وصله و حرکت ام میده رو ببینم
میشه درک کنم که فقط یه عروسک خیمه شب بازی ام
زندگی من رو حرکت میده
گاهی از نقشی که زندگی به من میده خنده ام میگیره
و گاهی هم گریه

اما بدتر از همه اینه که نقشی نداشته باشی
یه گوشه، بی حرکت
مثل سیاه لشکرهای صحنه ی نمایش

عمر انقدر کوتاه است که ارزش ندارد حقیر بمانیم!

احساس می کنم باید در مقابل دوستای زیاده خواهم محکم بایستم
باج دادن به اسم دوستی هم حد و اندازه ایی داره
فکر می کنم خیلی پر روشون کردم
از حالا فقط بهشون می گم
نه !