نفرین

پیرمرد دریا زمانی به من گفت:سی سال پیش دریا نوردی با دخترم فرار کرد.و در دلم هر دو را نفرین کردم،چون دخترم را به اندازه ی دنیا دوست داشتم.
کمی بعد دریانورد جوان با کشتی اش در دریا غرق شد و دختر عزیزم هم با او از دستم رفت.
پس حالا در من،قاتل یک مرد و دختر جوان را ببین.نفرین من آنها را نابود کرد،و حالا که پایم لب گور است،از خدا طلب بخشش میکنم.
پیرمرد چنین گفت.اما لافی در کلماتش بود و چنین به نظر می آمد که هنوز به نیروی نفرینش می بالد....

(جبران خلیل جبران)

پیرمرد بیچاره عجب عذاب وجدانی داشته

سیندخت نوشته است: پیرمرد بیچاره عجب عذاب وجدانی داشته

من هم جای پیرمرده بودم نفرین می کردم
و آخرش هم عذاب وجدان که نمی گرفتم هیچ
ته دلم همیشه قند آب می کردم که این داماد نابکار حقش بوده

کجای اون پیرمرد بیچاره بود ....عذاب وجدان رو که بی دلیل نمیگیرن.....فرض کنیدکسی رو که خیلی دوست دارید بذاره بره.....گمون نکنم با وجود جفایی که در حق شما کرده نفرینش کنین.......چی میکنید؟؟؟؟؟؟
ولی به جمله ی آخر توجه کنید اون به قدرت نفرینش می بالید....
نمیدونم شاید من نسبت به اون پیرمرد بقول شما بیچاره دارم بیرحمی میکنم.....

sunny نوشته است:کجای اون پیرمرد بیچاره بود ....عذاب وجدان رو که بی دلیل نمیگیرن.....فرض کنیدکسی رو که خیلی دوست دارید بذاره بره.....گمون نکنم با وجود جفایی که در حق شما کرده نفرینش کنین.......چی میکنید؟؟؟؟؟؟
ولی به جمله ی آخر توجه کنید اون به قدرت نفرینش می بالید....
نمیدونم شاید من نسبت به اون پیرمرد بقول شما بیچاره دارم بیرحمی میکنم.....

آخه مقصر کیه
پیرمرد ؟
دختره ؟
داماد ؟
من که گیج شدم