مشاعره به روش نوین

گفتم صنما لعل لبانت نمکی   گفتا که چه دانی نمکی تا نمکی
گفتم که مرخصم کن بمکم   گفتا که مرخصی ولی نه خیلی کمکی

دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام

بزرگوار دو نام از گزاف خواندن عام

یکی که خوبان را یکسره نکو خوانند

دگر که: عاشق گویند عاشقان را نام

دریغم آید چون مر تو را نکو خوانند

دریغم آید چون بر رهیت عاشق نام

مرا دلیست که از غمگنی چو دور شود

به غمگنان شود و غم فراز گیرد وام

رودکی

من ظاهر نیستی و هستی دانم
من باطن هر فراز و بستی دانم
با این همه از دانش خود شرمم باد
گر مرتبه ای ورای مستی دانم

من طاير پر بسته ام ، در کنج غم بنشسته ام
من گر قفس بشکسته ام ، تا خود گرفتارم کني
من عاشق دلداده ام ، بهر بلا آماده ام
يار من دلداده شو ، تا با بلا يارم کني
ما را چو کردي امتحان ، ناچار گردي مهربان
رحم آخر اي آرام جان ، بر اين دل زارم کني
گر حال دشنامم دهي ، روز دگر جانم دهي
کامم دهي ، کامم دهي ، الطاف بسيارم کني