من با شکسپیر موافقم...شاید بخاطر این باشه که تا حالا عاشق کسی نبودم ولی با شکسپیر موافقم...چونکه میدونم چیزی که ازآن منه نمیتونه از من گرفته بشه و هیچ چیز نمیتونه بین من و آن فاصله بیا ندازه...،ما امکان داره توزندگیمون به خیلی ها علاقمند بشیم اما باید به این هم فکر کنیم که اینی که من بهش علاقه دارم همونی هستش که یه جایی گمش کردم یا فقط شبیه اونه و من اشتباها عاشق جفت یکی دیگه شدم...امکان داره با همون بهت خوش بگذره و بقول شکسپیر تشنه ی عشق تو باشه..اما وقتی سیراب شد ...و دوباره تو احساس خلا میکنی و این خلا تا وقتی که جفتتو پیدا نکنی باهات همراهه،پس باید آروم بگیری و منتظر از راه رسیدنش باشی....من به این دلیل میگم که با شکسپیر موافقم چون رها کردن تنهاراه اینه که بفهمی این همونیه که تو قبل از پا گذاشتن تو این دنیا باهاش بودی یا نه و مطمئن باش اگه جفت توباشه از دستش ندادی چون اون همچنان به تو تعلق داره وبه قول شاملو:عشق ما نیازمند رهایی است نه تصاحب.. ....